domingo, 1 de junio de 2014

Ederragorik ez dago

Hurrengo sarrera euskaraz idatzi beharko nuke... Baina, egia esanda, gazteleraz hobeto idazten dudala badakit, ta sentitu dudan guztia modu hobe batez azaltzeko hizkuntz hori erabiliko dut.
Hoy ha sido un día que tenía que haber disfrutado con mis dos petardas. Esas dos personitas con las que empecé a ir a los Ibilaldis, con las que empezó una costumbre y una manera diferente para disfrutar de un idioma que es de nuestra tierra y que, desgraciadamente, se está perdiendo.
Aquellas con la que estuve tres años atrás en uno de los mejores ibilaldis que he vivido. Nuestro último Ibilaldi culminó con el concierto de Esne Beltza, grupo que descubrimos en el KMK de 2010. Desde entonces no he podido parar de escucharles, y no se me queda la boca pequeña al decir que es mi grupo favorito.
Hoy, ellas tenían que haber estado a mi lado bailando, gritando, cantando, bebiendo incluso, en ese concierto tan esperado. Hubiera sido la mejor manera de que las "Que te peten!" volvieran a sus andadas de adolescencia: un Ibilaldi con un grandísimo concierto. Y, aunque en un principio el destino estaba de nuestra parte, finalmente no ha podido ser. Sólo yo he acudido a una cita tan importante. Plantada con nuestra camiseta oficial, con la sudadera por encima, las uñas rojas y el vaso azul, he vuelto a esta fiesta que tanto significa para mí. 
No veía la hora de ir al concierto deseado desde hace más de un año. Me da rabia haber llegado diez minutos más tarde, pero esa espinita me la quita el hecho de que en la erromeria han cantado muchas de sus canciones. Íbamos subiendo hacia la cumbre más alta (el que algo quiere, algo le cuesta), y cuando he oído de fondo a Xabi, he empezado a correr con dos amigas hacía nuestro destino. Nos hemos metido entre el mogollón de gente, como se tiene que vivir este tipo de conciertos. 
Primeras canciones, primeros rayos de sol, y muchas emociones mezcladas. Tanto que en mi cara se reflejaba una sonrisa y mis ojos estaban a punto de llorar. Porque sí, estaba emocionada: de manera positiva y "negativa". Positiva porque por fin estaba ahí, entre la gente dándolo todo en el concierto de Esne. "Negativa" porque ellas no estaban conmigo para disfrutarlo. Pero he hecho todo lo posible para que estuvieran conmigo en la distancia, mandándoles vídeos, fotos y notas de audio. 
Pasodoble, Gotti!, Eskuekin, Zapato azule y mis emociones iban en aumento. Bailando, brincando, pasándolo en grande como hacía mucho que no lo pasaba. Pero entonces, ha llegado. Empieza a sonar "Gogoak" y no puedo evitar las lágrimas, como tampoco pude evitarlas en el concierto de Portugalete hace unos años al abrazarlas. Ahí estaba esa canción que tanto me recuerda a ellas, pero en esta ocasión no podía abrazarlas. Empiezo a grabar la canción sin dejar de llorar, y es entonces cuando mi amiga Olatz ha venido para cantar conmigo y darme el ánimo que en ese momento necesitaba. Llorar y sonreír a la vez no es algo difícil cuando la música está de por medio. Sigue el concierto y había veces que alguna lagrimilla seguía recorriendo mi cara sin poder evitarlo y con risas entre medias. No quería, pero el final ha llegado. Al menos tengo por seguro que iré al próximo concierto (si me es posible, claro).
Sólo puedo decir GRACIAS. Gracias por sacarme una sonrisa sincera. Por hacerme disfrutar tanto en tan poco tiempo. Porque esperar un año ha merecido la pena sólo por vivir ese momento de absoluta felicidad. Porque sí, he sido totalmente feliz. Porque en lo que ha durado el concierto no he pensado en nadie, ni en los exámenes, ni me he rayado por nada. Simplemente he disfrutado del momento. Ya necesitaba una dosis de este tipo. Que me subiera a lo más alto y me dejará por las nubes un rato largo. Porque gracias a vosotros, Xabi y compañía, tengo ánimos para aguantar lo que queda de exámenes de la uni. Tengo alegría más que suficiente para lo que queda de día y para que me dure hasta vuestro siguiente concierto. No sabéis las ganas que tengo de ir acompañada de mis QTP y disfrutarlo con ellas.
Eskerrik asko berriz ere, Esne Beltza, kontzertu bakoitzean zoriontasunez betetzen nauzuelako. Munduan ederragorik ez dago.


1 comentario: