miércoles, 3 de diciembre de 2014

Euskararen eguna

Kaixo, ni naiz, zure bizitzako lehenengo egunetatik zure alboan dagoena, komunikatzen lagundu zizuna. Hasierako egunetan esaten zenituen astakeriak zuzentzen zizkizun inguruko jendeak, nire arauen arabera, eta nahiz eta jendeak barre egin, txikia zinenez onartuta zeuden zure ahotik ateratako hitz alrebesak. Helduekin beste zerbait gertatzen zait, oso nahasia naiz eta maite nautenek ez dute nirekiko akatsik onartzen, dena zuzentzeko joera dute, eta honek pertsona asko nitaz lotsatzea ekarri du.
Zuzenketak eta lotsak tarteko, denboraren poderioz nigandik urruntzen joan da jendea, eta niganako konfiantza albo batera uzten hasi. Zoritxarrez honela galdu dut prestigioa ,eta ziur nago, guztiok errespetatu eta maitatuko bazenidate, orain indartsua izan eta harro hitz egingo zenuketela nitaz.
Zure ahotik atera nahi dut, zure pentsamenduetan sortu, munduan ezagun bihurtu, bihotz guztietara lotu, txikitik handira joan, jendea ni maitatzera motibatu, letra guztiekin jolastu, neure arima kalean usaindu eta neure erritmora dantzatu. Maitatu egin nahi dut, xuxurlatu, lagundu, haserretu, ligatu, borrokatu, zoriontsu sentitu, eta herri baten nortasunaren zati izateaz gain, herriko norbanako bakoitzak niri nortasuna ematea nahi dut.
Zaren bezalakoa nahi zaitut, onartzen zaitut eta maite zaitut. Niri ahoz-aho ibiltzea gustatzen zait, hitzek bizitza ematen didate eta zaila naizela esaten duten arren, ezagutzea merezi duen bihotz handia daukat nire sustrai luzeen artean, beraz, ziur nago nik zu maitatzen zaitudan moduan zuk ere maite nazakezula.
Amaitzeko, mesedetxo bat eskatu nahi dizut; ez dakit hiltzen ari naizen edo ez, baina bizirik jarraitu nahi dut denbora luze batez, beraz gauza bakarra esango dizut: zakarretara bota behar banauzu gehiegi erabili izanagatik izan dadila.
Aldez aurretiko eskerrak irri batez,
Euskara.

domingo, 21 de septiembre de 2014

Summer 2014


Toca despedirse de un verano increíble de la misma forma en la que lo empecé: brindando. 
Hoy brindo por todo lo bueno que me ha traído este verano. Por esas nuevas personas que he conocido y por las que ya conocía y han formado parte de mis aventuras. Por las noches de "salimos a ver el ambiente" en las que acababa volviendo a casa desayunada y con el sol dándome en la cara. Por los viajes deseados a lugares de ensueño y el viaje sorpresa al pueblo para ver a la familia. 
Brindo por las noches bajo la lluvia, por los desayunos gochos y los paseos regulares para encontrar a la gente. Brindo por la gente que ha estado a mi lado y por la que no. Por los que me habéis hecho sonreír y también por los que en alguna ocasión me robaron la sonrisa.
Brindo por los motes, por los personajes que hemos visto y por los paraísos encontrados cual espejismo en un desierto. Por las fotos chorras, las gafas sin cristal y la bendita purpurina.
Brindo por esas canciones que me han acompañado cada noche. Por esos bailes y gritos cada vez que sonaba "Bailando", aunque al final terminase por cansar. Por esa bilirrubina que siempre subía y esas sopas de caracol tan curiosas que me hacían reír. Por esas fiestas a las que nunca había acudido e hicieron que me preguntase por qué nunca había estado.
Brindo por mí. Por haber cambiado el chip y dejar que todo sucediera porque sí. Por no cuestionarme las cosas como siempre había hecho. Por decidir disfrutar de todo sin luego arrepentirme por haber hecho o no algo. Por tener una actitud más madura si cabe frente a los problemas, decepciones, complicaciones o cualquier cosa mala que se atreviera a fastidiarme el verano. Brindo por el optimismo que me rodea desde hace unos cuantos meses y lo bueno que me ha traído.
Brindo por vosotros, porque habéis estado a mi lado estos largos días de verano, ya sea de fiesta o contándonos las penas mutuamente. Brindo por los que habéis hecho de este verano, en mayor o menor medida, uno de los mejores de mi vida.
Por las risas, las fiestas y la cantidad indecente de alcohol.

lunes, 11 de agosto de 2014

Querida Italia

No puedo creer que haya acabado ya. Hace ocho días que subí al autobús para enfrentarme al viaje más largo de mi vida. Con la mochila a la espalda y la sonrisa en la cara llegamos a Italia con ganas de comernos las nuevas ciudades que íbamos a conocer. Mucho que ver y poco tiempo para todo. Sin duda alguna ha sido uno de los mejores viajes que he hecho, y a mi lado he tenido a personas increíbles que han hecho del día a día algo mejor. Las risas siempre estaban aseguradas, así como las caminatas diarias. Nuevas experiencias, nuevas personas, nuevos lugares que visitar. Viaje que se resume en fotos, recuerdos amontonados en la memoria, sonrisas, tonterías a más no poder, frases sin sentido con sus consecutivas risas, picaduras de mosquito, bantú y turkey dance. No veo la hora de volver a esas ciudades para ver las cosas que me faltan y disfrutar como lo he hecho. Ciudades que se han quedado un pedacito de mi corazón y yo me he traído pedacitos de ellas. Como siempre, querida Italia, ha sido un placer verte de nuevo.

martes, 17 de junio de 2014

Pequeñas cosas que me hacen feliz

Y se acabó. Hoy por fin he hecho mi último examen del curso y así he celebrado mi comienzo de vacaciones. Cerveza en mano en mi rincón favorito del mundo con una puesta de sol y el sonido del mar de fondo. 

Ha sido un curso bueno. No he tenido muchas subidas y tampoco muchas bajadas. Me he mantenido en mis trece, aunque sí es cierto que he notado un cambio. Me he visto más madura, en todos los aspectos. Más trabajadora que los dos años anteriores, yendo a todas y cada una de las clases. 

Es cierto que el primer cuatrimestre fue como los otros anteriores, pero este segundo... La recompensa a horas de estudio se han visto reflejadas, con todas las asignaturas aprobadas y tres notables bien a la vista. No sabéis que satisfacción me entraba en el cuerpo cada vez que veía una nota nueva. Nunca me había pasado estar tan pendiente de la plataforma en las que nos colgaban los resultados. Y no sabéis la rabia que me da saber que, si hubiera aprobado las del primer cuatri, llevaría de vacaciones desde el 29 de Mayo. Pero no me voy a quejar, podría haber sido peor.

Sé que tengo una nueva nota puesta, pero hoy tenía claro que no quería saber nada del mundo. Que iba a disfrutar de un 17 perfecto en el que poder decir "tengo todo aprobado" (por el momento).

Más que las respuestas del examen, tenía claro lo que iba a hacer esta tarde. Me merecía un descanso, respirar hondo y decir: soy libre. Último capítulo de Juego de Tronos y esperar a que empezara a ponerse el sol. No había otra manera de acabar el día de hoy y empezar el tan esperado verano (aunque aún no haya llegado). 

No tengo mucha idea de cómo será este verano de 2014, ya que la vida me está enseñando que puede pasar lo que menos te esperas. Sólo tengo ganas de pisar la playa, tomar el sol, salir con mis amigos, descansar... Ganas de que llegue Agosto y volver a pisar tierra italiana, conocer nuevas ciudades que harán que me enamore un poquito más de ese país que me trae loca. 

Pero de momento, voy a disfrutar de las cosas que tengo aquí y ahora. No puedo sentirme más privilegiada por vivir donde vivo. Estas son las pequeñas cosas que me hacen feliz. Muy feliz.



sábado, 14 de junio de 2014

So won't you fly with me?

¿Alguna vez os ha entrado ese no sé qué por hacer algo? Pues hoy me ha dado por ahí. 
Siempre me ha gustado viajar, y sueño demasiadas veces con irme lejos de aquí y encontrarme a mí misma en otro país.
No es que haya viajado mucho, y tampoco he visto tanto mundo si tenemos en cuenta que repito cuando puedo de localidad. Pero algún que otro viaje ya he hecho y, aunque en algunas ocasiones no he visto demasiado del lugar donde me encontraba, puedo decir que he pisado diferentes tierras con estos pies de la talla 38.
Lo que quiero es dejar plasmado en algún lugar mis vivencias, sin profundizar demasiado en aspectos personales y centrándome más en lo vivido y visto fuera de Sopela(na).
Puede que hable de Bilbao, capital de Vizcaya y ciudad que se encuentra a 20 minutos en coche desde mi casa. Puede que hable de Vitoria, ciudad que me está viendo crecer académicamente (y no tan académicamente). No hablaré mucho de mi pueblo, ya que consta de 5 casas y está en mitad del monte. Pero sí que hablaré de mis viajes más preciados, aquellos que se alejan más de tres horas de aquí. Barcelona, Madrid, Toledo, Granada, Málaga, Tenerife... Y mis tres viajes predilectos: doble check en Roma y única estancia en Londres con su fugaz visita a Oxford. 
De algunos tengo escritas cosas, fotos de casi todos ellos, pero sobre todo tengo un cuaderno bitácora para mis viajes en el extranjero. 
Supongo que me ha dado por esto porque en menos de dos meses vuelvo a irme. Este año tenía pensado escapar a Roma una semana, sin más compañía que la mía. Pero, aunque mis planes de encontrarme tendrán que esperar a una nueva oportunidad, vuelvo a Italia para conocer nuevos lugares y enamorarme un poquito más.
Es por esto que empiezo un nuevo proyecto, íntimo y concreto, quizás algo ambicioso y ligeramente fantasioso. Pero es algo que me apetece hacer. 

So, won't you fly with me?


domingo, 1 de junio de 2014

Ederragorik ez dago

Hurrengo sarrera euskaraz idatzi beharko nuke... Baina, egia esanda, gazteleraz hobeto idazten dudala badakit, ta sentitu dudan guztia modu hobe batez azaltzeko hizkuntz hori erabiliko dut.
Hoy ha sido un día que tenía que haber disfrutado con mis dos petardas. Esas dos personitas con las que empecé a ir a los Ibilaldis, con las que empezó una costumbre y una manera diferente para disfrutar de un idioma que es de nuestra tierra y que, desgraciadamente, se está perdiendo.
Aquellas con la que estuve tres años atrás en uno de los mejores ibilaldis que he vivido. Nuestro último Ibilaldi culminó con el concierto de Esne Beltza, grupo que descubrimos en el KMK de 2010. Desde entonces no he podido parar de escucharles, y no se me queda la boca pequeña al decir que es mi grupo favorito.
Hoy, ellas tenían que haber estado a mi lado bailando, gritando, cantando, bebiendo incluso, en ese concierto tan esperado. Hubiera sido la mejor manera de que las "Que te peten!" volvieran a sus andadas de adolescencia: un Ibilaldi con un grandísimo concierto. Y, aunque en un principio el destino estaba de nuestra parte, finalmente no ha podido ser. Sólo yo he acudido a una cita tan importante. Plantada con nuestra camiseta oficial, con la sudadera por encima, las uñas rojas y el vaso azul, he vuelto a esta fiesta que tanto significa para mí. 
No veía la hora de ir al concierto deseado desde hace más de un año. Me da rabia haber llegado diez minutos más tarde, pero esa espinita me la quita el hecho de que en la erromeria han cantado muchas de sus canciones. Íbamos subiendo hacia la cumbre más alta (el que algo quiere, algo le cuesta), y cuando he oído de fondo a Xabi, he empezado a correr con dos amigas hacía nuestro destino. Nos hemos metido entre el mogollón de gente, como se tiene que vivir este tipo de conciertos. 
Primeras canciones, primeros rayos de sol, y muchas emociones mezcladas. Tanto que en mi cara se reflejaba una sonrisa y mis ojos estaban a punto de llorar. Porque sí, estaba emocionada: de manera positiva y "negativa". Positiva porque por fin estaba ahí, entre la gente dándolo todo en el concierto de Esne. "Negativa" porque ellas no estaban conmigo para disfrutarlo. Pero he hecho todo lo posible para que estuvieran conmigo en la distancia, mandándoles vídeos, fotos y notas de audio. 
Pasodoble, Gotti!, Eskuekin, Zapato azule y mis emociones iban en aumento. Bailando, brincando, pasándolo en grande como hacía mucho que no lo pasaba. Pero entonces, ha llegado. Empieza a sonar "Gogoak" y no puedo evitar las lágrimas, como tampoco pude evitarlas en el concierto de Portugalete hace unos años al abrazarlas. Ahí estaba esa canción que tanto me recuerda a ellas, pero en esta ocasión no podía abrazarlas. Empiezo a grabar la canción sin dejar de llorar, y es entonces cuando mi amiga Olatz ha venido para cantar conmigo y darme el ánimo que en ese momento necesitaba. Llorar y sonreír a la vez no es algo difícil cuando la música está de por medio. Sigue el concierto y había veces que alguna lagrimilla seguía recorriendo mi cara sin poder evitarlo y con risas entre medias. No quería, pero el final ha llegado. Al menos tengo por seguro que iré al próximo concierto (si me es posible, claro).
Sólo puedo decir GRACIAS. Gracias por sacarme una sonrisa sincera. Por hacerme disfrutar tanto en tan poco tiempo. Porque esperar un año ha merecido la pena sólo por vivir ese momento de absoluta felicidad. Porque sí, he sido totalmente feliz. Porque en lo que ha durado el concierto no he pensado en nadie, ni en los exámenes, ni me he rayado por nada. Simplemente he disfrutado del momento. Ya necesitaba una dosis de este tipo. Que me subiera a lo más alto y me dejará por las nubes un rato largo. Porque gracias a vosotros, Xabi y compañía, tengo ánimos para aguantar lo que queda de exámenes de la uni. Tengo alegría más que suficiente para lo que queda de día y para que me dure hasta vuestro siguiente concierto. No sabéis las ganas que tengo de ir acompañada de mis QTP y disfrutarlo con ellas.
Eskerrik asko berriz ere, Esne Beltza, kontzertu bakoitzean zoriontasunez betetzen nauzuelako. Munduan ederragorik ez dago.


jueves, 29 de mayo de 2014

Aupa Rufino

Hoy hace 105 que nació el Herrero de Andrakas. No es conocido por muchos, pero sí para aquellos que en mayor o menor medida están insertos en el mundo de la trikitixa. 
Rufino Arrola fue un hombre que aprendió de oído y de ver como tocaban otros. Un hombre que fue padre de 11 criaturas, nada más y nada menos.
Pero ante todo, es el padre de mi abuelo. Abuelo de mi padre. Mi propio bisabuelo. Aunque a penas le conocí, pues murió cuando yo tenía cuatro años, siento una conexión enorme con él. Cada vez que oigo su nombre, o ese grito tan característico cada vez que tocaban con él, me enorgullezco al máximo. Porque llevar su apellido, es un auténtico honor. 
La primera vez que escuché "Pozta zaharra" de mi grupo favorito, Esne beltza, no daba crédito a lo que mis oídos habían percibido. Ese "Aupa Rufino!" del que os he hablado antes. Ahora cada vez que la oigo es imposible que no me salga una sonrisa. Lo mejor es que en una de sus nuevas canciones han vuelto a meterlo, por lo que siento que una parte de mi bisabuelo está en ellos.
Ayer, al escuchar esta última canción que he comentado, me dio por buscar cosas de él como tantas otras veces he hecho. Volví a ver las pocas imágenes suyas que aparecen en Google. Pero el mayor descubrimiento fue en Spotify, en la que encontré una canción que está dedicada a él. Una canción que, cuando escuché un pequeño fragmento, se me puso la piel de gallina y los ojos llorosos. Cuando la oí entera, no pude evitar las lágrimas. "Zigarroa pistute, trikitixa suten", frase más que acertada para definir a mi aitxitxe.
Ahora tengo una nueva canción favorita y, como no podía ser de otra manera, se llama Aupa Rufino. 

En el cielo manda Dios
y en la tierra(i) el dinero
y en al Alto de(i) Andrakas
Rufino Arrola el herrero.

lunes, 26 de mayo de 2014

Cuack cuack

Hoy hace exactamente un mes que tengo 22 años, esos dos patitos que en un principio no quería y que ahora me parecen maravillosos. Y quien dice ahora, dice desde que los cumplí.
Sí, me han sentado bien. Los celebré dos veces con varios amigos, los celebré con mis abuelos (algo que hacía años no ocurría). Mi cumple empezó el 25 al llegar a casa y encontrarme la puerta de casa con dos globos y dos carteles como otras veces había encontrado. Un año más, mi vecina me hizo sentir especial. Salí tanto el viernes como el sábado, y no tengo que decir que me lo pasé como una autentica enana. Llegar el sábado de fiesta y encontrar una caja grande con regalos de mis amigas fue una manera perfecta de acabar el día. Ha pasado un mes y parece mentira que haya pasado tan rápido.
¿Sabéis? Hoy ha sido un gran día, a pesar de haber tenido dos exámenes. Sabía que al llegar a casa me estarían esperando los dos libros que pedí el otro día. Además, el viernes voy a ver después de cuatro años a mi escritor favorito y voy a hacer que me firme todos sus libros. ¿Sábado a la noche? Cena con las chicas después de un tiempo sin vernos. Por si todo esto no fuera motivo de felicidad suficiente, me he dado cuenta de que sí puedo ir al Ibilaldi y disfrutar del concierto esperado con esas dos personitas importantes para mí. Porque sí, aunque ya no nos veamos como antes y tampoco hablemos tanto como solíamos hacer, siguen siendo importantes para mí y siempre lo serán. Tengo ganas de que llegue el domingo y pasar un día de Ibilaldi como solíamos hacer. Beber, reír, cantar, bailar... Darlo todo con ellas. Porque son tres años sin pisar esta fiesta. La última vez que fuimos hubo concierto de Esne beltza. Creo que va siendo hora de volver a las andadas, y más todavía si tengo buena compañía y un concierto de mi grupo favorito de fondo, ¿no?
Así que solo diré... Doy gracias a los 22 o a lo que haya que darle las gracias. Cuack cuack

jueves, 24 de abril de 2014

A dos de 22

El año pasado ya leí esto que, a mi parecer, resume y de buena manera lo que todos los de mi quinta estamos pasando. 
Ya hemos pasado esa barrera de las dos décadas, de esos diez años en cada pata que marcan la diferencia. Hace años que dejamos de ser teenagers para ser adultos; aunque hace tiempo que nos sentíamos (o creíamos) mayores. 
De todo lo que pone, hay algunas partes con las que me siento identificada, a saber:

  • Te das cuenta de que cada vez es más difícil ver a tus amigos y coordinar horarios por diferentes cuestiones: trabajo, estudios, etc…
    • Dato importante de Deb: Ya lo predije en su día, hablando con mi amiga y vecina en las escaleras una tarde cualquiera.
  • Cada vez disfrutas más de esa cervecita que sirve como excusa para conversar un rato. 
    • Dato importante de Deb: Hace poco que he empezado a tomar cerveza. La edad, supongo.
  • Ríes con más ganas, pero lloras con menos lágrimas, y con más dolor.
    • Dato importante de Deb: Con lo que yo lloro, pero la razón que tiene. De esto que sé que tengo ganas de llorar, y no me sale. 
  • Salir tres veces por fin de semana resulta agotador y significa mucho dinero para tu pequeña billetera.
    • Dato importante de Deb: Jaias de verano, no cuentan. Es gratis-free y no tiene nada que ver con las discotecas. En cuanto al dinero, ¿eso se come?
  • Tratas día a día de empezar a entenderte a ti mismo, sobre lo que quieres y lo que no.
    • Dato importante de Deb: AAAAAMÉEEEN.
  • A veces te sientes genial e invencible, y otras… con miedo, solo y confundido.
    • Dato importante de Deb: Inserte aquí el comentario anterior.
  • De repente tratas de aferrarte al pasado, pero te das cuenta de que el pasado cada vez se aleja más y que no hay otra opción que seguir avanzando y de saber conservar bien el presente porque será tu única compañía en el futuro.
    • Dato importante de Deb: Párate a pensar, ¿cuántas veces has recordado aquellos viernes por la tarde en los que quedabais en el mismo sitio para hacer lo mismo de todos los fines de semana? Pues eso, que es una putada.
Y voy a parar, porque al final voy a destripar todo lo que dice y a mi no me gusta hacer de spoiler.
En resumen, que todo lo que dice es verdad. Puede que discrepe un poco en eso de emborracharte y actuar como un idiota empieza a parecerte verdaderamente estúpido. Perdona, querido o querida escritor/ra, pero... ADORO hacer el idiota. Aunque haya momentos en los que me de vergüenza, ya sea propia o ajena (porque realmente tengo muchísima), hacer el idiota libera y elimina el estrés. 
Estoy a dos días de cumplir 22 años, y hace unos cuantos años no tengo ganas de celebrarlo. ¿Para qué? Como dice mi aitite: es un día más. Hace tiempo que me siento mayor, y no me gusta. Maldigo el momento en el que siendo cría dije: "Quiero cumplir los 18 años para poder conducir". Ilusa y tonta. Hace cuatro años que soy mayor de edad, y se me han pasado como un suspiro. 
Llega un momento en la vida en el que sin darte cuenta has pasado de ser una cría de 14 años con aparato a una mujer (o intento de ello) que quiere encontrar su lugar en el mundo. Quién pudiera volver a los tiempos en los que una decisión difícil era la de ponerle nombre al Nenuco que cuidabas como si fuera tu propia hija. 
En definitiva, y para finalizar con mi pequeña depresión pre-anual, espero que lo que dicen sea verdad. Que los "veintitantos" sea la mejor época de mi vida, en la que ría, llore, viaje (por dios, sí, quiero viajar mucho) y me vuelva loca si me da la gana. Porque, si no hago locuras ahora, ¿cuándo las haré? No estoy tan alejada de esa adolescente que soñaba a lo grande, y tampoco quiero perderla.
A dos de 22 os digo: cueste lo que cueste, voy a disfrutar de esta etapa de mi vida.

Síndrome de los "veintitantos": http://futyan.com/archives/8269

domingo, 2 de marzo de 2014

Bi urte

La noche de ayer me pilló como hace dos años: de fiesta. La única diferencia es que hoy ha sido un día más como otros tantos. Un día vacío desde que él se fue. No ha habido lágrimas, ni llantos desgarradores como aquella noche. Ha sido un día en el que he estado prácticamente inconsciente, pasando de la gente y del día en sí. Ojalá no existiera este día, por eso he preferido pasarlo dormida. 

Qué decir que no dijera un año atrás. Que sigo echándole de menos cada día y que me hacen falta aquellos paseos nocturnos como me hace falta respirar. Que echo de menos achucharle y oír como lloriquea. Entrar por casa y saludarle, llegar a la cocina y verle emocionado cuando me veía. No habrá ninguno como mi niño bonito. Le echo de menos, y punto. 

Beti gogoan, txikitxu

miércoles, 19 de febrero de 2014

Cortos que merecen ser largos

Hace tiempo escribí una entrada de un superhéroe del que me enamoré por su alegría. Hoy me he enamorado de este corto que me ha hecho llorar hasta decir "Basta", y eso que veía venir el final como veo llover desde mi ventana un día gris. 
Últimamente me ha dado por pensar mucho en lo que quiero hacer con mi vida, y siempre hay niños en ella. Quiero ayudar a los niños pequeños, hacer que sonrían, que salten y bailen. Que rían hasta que les duela la tripa y limpiar cualquier rastro de dolor de sus caritas. Ayudarles y hacerles ver que nada ni nadie puede limitar su felicidad.
Estos son los vídeos que roban el corazón. Vídeos que recomiendo con los ojos cerrados y la mano en el fuego porque, ciertamente, no defraudan. Cortos con mucho sentimiento. Cortos que merecen ser largos.

viernes, 14 de febrero de 2014

Poema XX

Puedo escribir los versos más tristes esta noche. 


Escribir, por ejemplo: «La noche está estrellada, 
y tiritan, azules, los astros, a lo lejos.» 

El viento de la noche gira en el cielo y canta. 

Puedo escribir los versos más tristes esta noche. 
Yo la quise, y a veces ella también me quiso. 

En las noches como ésta la tuve entre mis brazos. 
La besé tantas veces bajo el cielo infinito. 

Ella me quiso, a veces yo también la quería. 
Cómo no haber amado sus grandes ojos fijos. 

Puedo escribir los versos más tristes esta noche. 
Pensar que no la tengo. Sentir que la he perdido. 

Oír la noche inmensa, más inmensa sin ella. 
Y el verso cae al alma como al pasto el rocío. 

Qué importa que mi amor no pudiera guardarla. 
La noche está estrellada y ella no está conmigo. 

Eso es todo. A lo lejos alguien canta. A lo lejos. 
Mi alma no se contenta con haberla perdido. 

Como para acercarla mi mirada la busca. 
Mi corazón la busca, y ella no está conmigo. 

La misma noche que hace blanquear los mismos árboles. 
Nosotros, los de entonces, ya no somos los mismos. 

Ya no la quiero, es cierto, pero cuánto la quise. 
Mi voz buscaba el viento para tocar su oído. 

De otro. Será de otro. Como antes de mis besos. 
Su voz, su cuerpo claro. Sus ojos infinitos. 

Ya no la quiero, es cierto, pero tal vez la quiero. 
Es tan corto el amor, y es tan largo el olvido. 

Porque en noches como ésta la tuve entre mis brazos, 
Mi alma no se contenta con haberla perdido. 

Aunque éste sea el último dolor que ella me causa, 
y éstos sean los últimos versos que yo le escribo.


Yo es que soy de esas románticas fatídicas que adoran la buena poesía. Feliz San Valentín a todos.

jueves, 9 de enero de 2014

Una vez que abres el grifo

Hoy me ha dado. En vez de estudiar, que es lo que debería estar haciendo, aquí estoy desahogándome. 
Mientras subrayaba apuntes interminables de Barroco, me ha dado por pensar o imaginar. Llamemoslo X. Me ha entrado ese momento romántico/nostálgico que, a estas alturas, no debería darme.
No sé por qué ha sido, si porque llevo casi todo el día escuchando a Nickelback, si es porque me he acordado de que el día de reyes casi lloro al ver una fto de Beltz o si es porque me queda alguna espinita clavada después de la conversación de ayer con mi mejor amigo... O si la culpa la tiene la canción que nunca bailaré en mi boda, "The way you look tonight". Pero me ha dado.
He necesitado un abrazo de cualquiera, sabiendo que no lo iba a recibir. Así que me he ido a por mi gato. Sí, tengo gato. Y cada día me parezco más a la loca de los gatos en varios aspectos.
Supongo que estoy más que baja de ánimos. Últimamente me quiero menos que nunca, y hoy se me ha juntado todo. Hasta tal punto que me he puesto a llorar sin ningún motivo cuando he achuchado al pequeñín de la casa. 
Nueve días de este nuevo año he tardado en llorar. Y, en estos casos, ya se sabe que una vez que abres el grifo, no hay quien pare.

domingo, 5 de enero de 2014

Noche de reyes

Hoy es noche de reyes y me autoregalo un cambio de look en este mi querido blog, que después de casi cuatro años, ya toca.
Llevamos sólo cinco días en este nuevo año, y no está yendo nada mal. Empecé el año teniendo en casa a dos personitas de mi uni, las cuales me hicieron reír muchísimo cuando llegamos de nochevieja. Comida familiar y a la tarde quedada con el grandullón. Como veis, el primer día fue increíble; al igual que lo fue la tarde del 31.
Dos días después tuve una maravillosa y enriquecedora cena con mi familia bachillerística. No quedó títere con cabeza, y todavía sigo sin entender cómo no tuve agujetas al día siguiente de todo lo que me reí. Lastima que tuvimos que irnos porque sólo había metro hasta las dos (a las 02:37 pasaba uno por Neguri, pero bue...). Espero que la siguiente la hagamos un sábado, porque me quedé con ganas de mucho, MUCHÍSIMO más. Como les quiero, por dios.
El resto de días me he quedado en casa encerrada con estos apuntes del demonio que me traen por el camino de la amargura. No veo la hora de que sea 23 y decir... ¡VACACIONES HASTA EL 27! Cuatro días, que fiestón... Pero es mejor que nada, así que los dedicaré a dormir como la marmota que soy.
En fin, mañana comida en casa de aitite, así que me tocará beber como una condenada con mi tía mientras cocina y cotilleamos. Pero que poco me gusta el plan... Sé de una que mañana, a la vuelta, no conduce ;)